آیا میتوان گفت گردشگری خوراک، شرکت های تولید مواد غذایی ( صنایع غذایی ) و صنعت رستوران در ایران، از یک حوزه فرهنگی ،گردشگری و اقتصادی به کسبوکاری درگیر بقا تبدیل شده است؛ و در این میان افزایش قیمت ها و کاهش قدرت خرید مردم تا چه حد رستوران رفتن را به یک تفریح لوکس بدل کرده است؟
بله، واقعیت این است که بخشی از صنعت غذا از یک حوزه جذاب فرهنگی و اقتصادی، وارد فاز بقا شده است. امروز رستوران رفتن برای خیلی از خانوادهها دیگر یک عادت ساده نیست، تبدیل شده به یک انتخاب حسابشده و گاهی لوکس.
ادامه بحرانهای اقتصادی چه تأثیری بر کیفیت غذا و تولیدات غذایی ،حفظ استانداردها و بقای کسبوکارهای غذایی خواهد گذاشت، و آیا این روند میتواند رستورانها را ناچار به کاهش کیفیت برای ادامه فعالیت کند؟
فشار اقتصادی مستقیم روی کیفیت اثر میگذارد. وقتی مواد اولیه، اجاره، حقوق نیرو و هزینه انرژی بالا میرود، بعضی کسبوکارها بین حفظ کیفیت و زنده ماندن گیر میکنند. خطر اصلی همینجاست، افت آرام استانداردها.
اگر شرایط فعلی ادامه پیدا کند، کدام بخش از صنعت غذا و رستوران زودتر و عمیقتر آسیب میبیند؛ رستورانهای سنتی، فستفودها یا کسبوکارهای کوچک محلی، و این مسئله چه تصویری از آینده این صنعت ارائه میدهد؟
به نظر من کسبوکارهای کوچک محلی زودتر آسیب میبینند، چون پشتوانه مالی ندارند. بعد از آن رستورانهای سنتی که هزینه نیروی انسانی و مواد اولیهشان بالاست. آینده صنعت غذا اگر اصلاح نشود، کوچکتر، گرانتر و محافظهکارتر میشود.
نقش دولت را در بحران فعلی صنعت رستوران و صنایع غذایی چگونه ارزیابی میکنید؛ آیا میتوان گفت این بخش در دوره بحران حمایت کافی دریافت نکرده، و این کمبود حمایت چه پیامدی برای سرمایهگذاری و ماندگاری فعالان این حوزه داشته است؟
حمایت کافی وجود نداشته. صنعت غذا فقط چند رستوران نیست، زنجیرهای از کشاورز، تولیدکننده، توزیعکننده، سرآشپز، نیروی خدمات و گردشگری است. وقتی حمایت جدی نباشد، سرمایهگذار عقب میکشد و فعال قدیمی هم فرسوده میشود.
با توجه به موج مهاجرت سرآشپزها و نیروهای متخصص، و نیز تداوم فشارهای اقتصادی، آینده گردشگری خوراک ایران را چگونه میبینید؛ آیا این حوزه همچنان ظرفیتی برای جذب گردشگر و معرفی فرهنگ ایرانی در سطح ملی، منطقه ای و جهانی دارد یا این فرصت در حال تضعیف شدن است، و در چنین شرایطی ورود یک سرمایهگذار جدید را باید تصمیمی جسورانه دانست یا پرریسک؟
گردشگری خوراک ایران هنوز ظرفیت بزرگی دارد، چون غذا بخشی از هویت ماست. اما این ظرفیت خودش زنده نمیماند، نیاز به سرمایه، نیروی حرفهای و سیاست درست دارد. ورود سرمایهگذار جدید در این شرایط هم جسورانه است، هم پرریسک، جسورانه اگر با نگاه بلندمدت بیاید، پرریسک اگر فقط دنبال سود سریع باشد.
