از نگاه روانشناسی مثبت، سفر فقط «فرار از فشار» نیست؛ می‌تواند زمینه‌ساز تجربه هیجان‌های مثبت مثل شگفتی، لذت، کنجکاوی و امید باشد. این هیجان‌ها به‌ظاهر کوتاه‌مدت‌اند، اما اثرشان محدود به همان لحظه نمی‌ماند. تجربه‌های خوشایند، اگر با حس معنا، ارتباط و حضور آگاهانه همراه شوند، به بهزیستی کمک می‌کنند و نگاه فرد را به زندگی بازتر می‌سازند. سفر همچنین فرصت تماس با آدم‌های تازه، فضاهای تازه و فرهنگ‌های تازه را فراهم می‌کند؛ و این تنوع، ذهن را از یکنواختی خارج می‌سازد.
با این حال، هر سفری الزاماً مفید نیست. سفری که بسیار فشرده، نمایشی، پرهزینه یا همراه با تعارض باشد، می‌تواند خود به منبع استرس تبدیل شود. بنابراین آنچه سفر را ترمیم‌کننده می‌کند، فقط مقصد نیست؛ بلکه کیفیت تجربه است. سفری که با نیاز روانی فرد هماهنگ باشد، اثر بیشتری دارد. برای یک نفر، سکوت و طبیعت آرامش‌بخش‌تر است؛ برای دیگری، دیدار با دوستان یا تجربه فرهنگی تازه. در هر حال، سفر زمانی به سود روان تمام می‌شود که به ذهن اجازه نفس‌کشیدن بدهد، نه اینکه فقط برنامه‌ای فشرده برای مصرف تجربه‌ها باشد.
اگر می‌خواهید سفر برایتان حال‌بهترکن باشد، بخشی از برنامه را عمداً خالی بگذارید؛ نه برای «کم‌کاری»، بلکه برای اینکه ذهن فرصت بازیابی پیدا کند.
سفر می‌تواند بهزیستی را تقویت کند، چون فاصله روانی، هیجان مثبت، ارتباط اجتماعی و تجربه تازه را کنار هم می‌آورد؛ اما اثر آن زمانی بیشتر است که با نیاز روانی فرد هماهنگ و از فشار اضافی دور باشد.
