خوش است عمر دریغا که جاودانی نیست پس اعتماد بر این پنج روز فانی نیست درخت قد صنوبرخرام انسان را مدام رونق نوباوهی جوانی نیست گلی است خرم و خندان و تازه و خوشبوی ولیک امید ثباتش چنان که دانی نیست… مکن که حیف بود دوست بر خود آزردن
توانگری نه به مال است پیشِ اهلِ کمال / که مال تا لبِ گور است و بعد از آن اعمال من آنچه شرطِ بلاغ است با تو میگویم / تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال ختامِ عمر، خدایا به فضل و رحمتِ خویش / به خیر
خوبسازی با تأکید بر اینکه «من یک زنم و برای خواستههایم میجنگم» از فراز و فرودهایی میگوید که پشت سر گذاشته؛ از روزهای تردید و فشارهای بیرونی تا لحظههایی که باید به تنهایی تصمیم میگرفت و ادامه میداد. او با اتکا به تلاش فردی، یادگیری مداوم و مقاومت در
من که در تُنگ برای تو تماشا دارم با چه رویی بنویسم غم دریا دارم؟ دل پر از شوق رهاییست،ولی ممکن نیست به زبان آورم آن را که تمنا دارم چیستم؟! خاطره زخم فراموش شده لب اگر باز کنم با تو سخن ها دارم با دلت حسرت هم صحبتی
۳۱ اردیبهشت، به عنوان «روز ملی بومگردیها»، مناسبتی فراتر از یک روز عادی در تقویم گردشگری است؛ این روز، پاسداشت تنوع فرهنگی و هویت گرانبهای ایران است. بومگردیها صرفاً مکانی برای اقامت نیستند، بلکه روایتگر سبک زندگی، آیینها، غذاها، معماری و زیستبوم غنی مردمان مناطق مختلف کشور هستند. نامگذاری
