تجلی طبیعت در کلام سعدی

سعدی در این بیت لطیف، با زبانی سرشار از تصویر و موسیقی، آمدن بهار را به برپایی خیمه‌ای باشکوه در دل طبیعت تشبیه می‌کند؛ گویی باد به‌سان فراشان، فرش دیبای سبز چمن را گسترده است. این تصویر خیال‌انگیز، پیوندی شاعرانه میان طبیعت و آیین می‌آفریند و شکوه سادگی بهار را در قاب واژه‌ها به نمایش می‌گذارد.