سعدی در این ابیات، با نگاهی حکیمانه به ناپایداری زندگی، یادآور میشود که عمر انسان همچون گلی تازه و خوشبو، کوتاه و گذراست و امیدی به ماندگاری آن نیست. در چنین جهانی که جوانی و فرصتها پایدار نمیمانند، آنچه ارزش مییابد مهربانی، قدر دانستن لحظهها و پاسداشت دوستیهایی است که جایگزینی برای آنها نیست. این شعر دعوتی است به تأمل در گذر زمان و مهربانتر زیستن در فرصت کوتاه زندگی
خوش است عمر دریغا که جاودانی نیست
پس اعتماد بر این پنج روز فانی نیست
درخت قد صنوبرخرام انسان را
مدام رونق نوباوهی جوانی نیست
گلی است خرم و خندان و تازه و خوشبوی
ولیک امید ثباتش چنان که دانی نیست…
مکن که حیف بود دوست بر خود آزردن
علیالخصوص مر آن دوست را که ثانی نیست
سعدی
