توانگری نه به مال است پیشِ اهلِ کمال / که مال تا لبِ گور است و بعد از آن اعمال
من آنچه شرطِ بلاغ است با تو میگویم / تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال
ختامِ عمر، خدایا به فضل و رحمتِ خویش / به خیر کن که همین است غایةالامال
سعدی
در نگاه سعدی، توانگریِ حقیقی نه در انباشتن مال، که در اندوختن کردار نیک معنا پیدا میکند؛ چرا که دارایی دنیا تا آستانه گور همراه انسان است و آنچه فراتر از این مرز باقی میماند، تنها اعمال اوست. این ابیات، با زبانی روشن و حکیمانه، انسان را به تأمل در ناپایداری دنیا، ارزش فضیلت و آرزوی فرجامی نیک فرامیخواند؛ همان خیری که میتواند غایت آرزوهای آدمی باشد.
توانگری نه به مال است پیشِ اهلِ کمال / که مال تا لبِ گور است و بعد از آن اعمال
من آنچه شرطِ بلاغ است با تو میگویم / تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال
ختامِ عمر، خدایا به فضل و رحمتِ خویش / به خیر کن که همین است غایةالامال
سعدی
