در ادامه دکتر امیر اصلان زاده، سه نمونه موفق و استراتژیک مالزی را بررسی کرد که می‌تواند الگویی مناسب و قابل الگوگیری برای ایران باشد: ۱.  پروژه «کامپونگ بونگ (Kampung Bungah)» و مدل اقامتگاه‌های سنتی مدرن این روستا در ایالت کداه (Kedah) قرار دارد و نمونه بارز تلفیق اصالت

بابامرادی با اشاره به تفاوت این دو مفهوم گفت: در بسیاری از موارد حضور کوتاه‌مدت گردشگران در روستاها صرفاً یک بازدید یا گشت‌وگذار محسوب می‌شود، اما گردشگری روستایی زمانی شکل می‌گیرد که گردشگر در اقامتگاه‌های بوم‌گردی اقامت کند، از غذاهای محلی استفاده کند، صنایع دستی بخرد و به‌طور مستقیم

خوش است عمر دریغا که جاودانی نیست پس اعتماد بر این پنج روز فانی نیست درخت قد صنوبرخرام انسان را مدام رونق نوباوه‌ی جوانی نیست گلی است خرم و خندان و تازه و خوشبوی ولیک امید ثباتش چنان که دانی نیست… مکن که حیف بود دوست بر خود آزردن

دکتر میرزایی قلعه با اشاره به وضعیت روستاها در ایران پس از انقلاب اسلامی گفت: اگرچه طی دهه‌های گذشته خدمات زیربنایی همچون آب، برق، گاز و سایر امکانات اولیه به شمار زیادی از روستاهای کشور رسیده و حتی در برخی مناطق کیفیت این خدمات از بعضی شهرها نیز مطلوب‌تر

جهانشاهی در ادامه تأکید می‌کند که گردشگری روستایی از منظر علمی، صرفاً اقامت یا بازدید نیست، بلکه حاصل تلفیق منظومه‌ای از عناصر گوناگون در بخش‌های مختلف است؛ از صنایع و تولیدات روستایی گرفته تا محیط طبیعی، ساختار اجتماعی و ظرفیت‌های اقتصادی. به گفته وی، تحقق چنین ترکیبی مستلزم وجود

به گزارش اساطیرنیوز و با مدیریت سرکار خانم دکتر زهرا لاریجانی، آقای مهدی قاسمی، مشاور اجرایی معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، در پاسخ به این پرسش که «سیاحت در روستا» چه تفاوتی با «گردشگری روستایی» دارد و چرا امروزه این نوع گردشگری در اولویت جهانی